Seekers Inn - Posts

Start posting your spiritual experiences and anything spiritual in this seekers inn, the inn only for spiritual seekers. More »

Seekers Inn Forums

Start discussions and threads, be a part of spiritual discussions and start learning from so many experiences written in these forums. More »

Seekers Inn - Questions and Answers

Read from answers of a contemporary master to a variety of questions about spirituality More »

Seekers Inn - Members

Spiritualize - Unite with spiritual people across the planet. More »

Seekers Inn - Contact Us

Contact the seekers inn team if you want to give any suggestions for the website. More »


Category Archives: Samadhi

Jala Samadhi – What is Jala Samadhi

There are several type of Samadhi’s i.e Jeeva Samadhi, Maha Samadhi, etc. The most common one in North India is Jala Samadhi. This is because the great river Ganga flows in it. Though we call “it” a river, the rivers are all the female deities. Many saints have seen them like Saint Durvasa, Narada etc.

Our experience with the Master:

We went along with our master to the Haridhwar Kumbmela. We could see that 2 ladies in mid 30’s were bathing 10-15 feet away from us. When I tried to look into the direction, the eyes were stopped by an external force and I was “Not allowed” to look into that direction. In our team, only our Guruji could see the people around us (including them) freely.

Later Guruji explained us that “He could sense before entering Haridhwar that he will have the darshan of the rivers, Ganga, Yamuna & Saraswati. The 2 ladies were Yamuna & Saraswathi ofcourse, the third one was the Ganga”

We felt really blessed!!

Thus sages have had darshan of the rivers. Once the saint knows that their last minutes in this world has arrived, they communicate the same to the people around them. On the decided hour, they enter the Ganges. They dont sit below the Ganges river and meditate. They dissolve themselves with the great “Mother Ganges”. When a seeker wishes to have darshan, they can anytime give them.






Swami Ramdas – Kerala

Swami Ramdas (born Vittal Rao 10 April 1884 – 25 July 1963) was an Indian saint, philosopher, philanthropist, and pilgrim. Giving up worldly possessions at a young age, he became a wandering monk. His story and his teachings been presented in several different books and he has developed a spiritual following.


Picture of Swami Ramdas and Quotes

The real name of Swami Ramdas was Vittal Rao. He was born in Kanhangad, in northern Kerala, India on April 10, 1884.[1] His parents were Sri Balakrishna Rao and Smt. Lalita Bai. He worked as a spinning master in a cotton mill and in 1908 he married. He experienced difficulties, both in his financial pursuits and domestic life, and seeking relief from his circumstances, he began to chant “Ram” – a name of God. Soon after, his father gave to him a holy mantra to repeat, the Ram Mantra: “Sri Ram jai Ram jai jai Ram”. Through inner guidance he started adding the “Om” to each repetition: “Om Sri Ram Jai Ram Jai Jai Ram” and he found the benefit at least threefold.
He quickly became detached from materialistic pleasures and left on a pilgrimage, taking on the name Ramdas, and living on charity (though he never accepted money). His practice was to view the world as forms of Ram – and thus to see everything that might befall him as the will of Ram. His mantra practice also gradually became a round-the-clock practice.
In 1922 he encountered the sage, Ramana Maharshi, and received his grace. As a result of this, he went into his first retreat, living for 21 days in solitude in a cave in Arunachala. Upon leaving this cave he was filled with the realization that, “All was Rama, nothing but Rama”[2] Some time later an absorption experience near Mangalore fully erased his personal identity, so that only Oneness prevailed.
After continuing to live on the roads for many years, his devotees established Anandashram for him in Kanhangad, Kerala in 1931. The ashram worked to improve the living conditions of the local people, and continues to this day to share Swami Ramdas’ vision of Universal Love and Service.
A list of Ramdas’ well known disciples includes Mataji Krishnabai, Swami Satchidananda, Swami Mudrananda and Yogi Ramsuratkumar.
He Attained Samadhi in 1963.

His Quotes :

People do not know what the Name of God can do. Those who repeat it constantly alone know its power. It can purify our mind completely. The Name can take us to the summit of spiritual experience.

Just as a flower gives out its fragrance to whomsoever approaches our uses it, so love from within us radiates towards everybody and manifests as spontaneous service.

WHERE the Name of God is sung, the atmosphere is permeated with purity, peace and bliss; for the symphony of the Name spreads everywhere the splendour of love.

Be patient. The path of self-discipline that leads to God-realization is not an easy path: obstacles and sufferings are on the path; the latter you must bear, and the former overcome — all by His help. His help comes only through concentration. Repetition of God’s name helps concentration

Shri Madhurakavi Swamigal history and Samadhi Shrine, Srirangam

பொதுவாக, இறைவனின் திருமேனியில் சார்த்த விரும்பி, ரெண்டு முழம் பூவையோ அல்லது ஒரு பூமாலையையோ வாங்கிச் செல்கிறீர்கள்…. நேராகப் போய் அதை அர்ச்சககரிடம் தருகிறீர்கள். அவர் என்ன செய்வார்? நீங்கள் தந்த பூவையோ, மாலையையோ இறைவனின் திருமேனிக்குச் சார்த்திவிட்டு, மந்திரங்கள் சொல்லி, ஒரு கற்பூர ஆரத்தி காட்டுவார். இதுதானே வழக்கம்? ஆனால் பூலோக வைகுந்தமான ஸ்ரீரங்கம் ஸ்ரீரங்கநாதர் கோயில் வித்தியாசமான ஒரு நடைமுறை சுமார் 150 ஆண்டுகளாக அமலில் இருந்து வருகிறது. ஸ்ரீரங்கநாதர் கருவறையில் பிரமாண்டமாகக் காட்சி தரும் ஸ்ரீரங்கநாதருக்கும் தனிச் சன்னிதித் தாயாரான ஸ்ரீரங்க நாச்சியருக்கும் புஷ்பங்கள் எதையும் சார்த்த மாட்டார்கள். அதே சமயம் ஸ்ரீரங்கநாதரின் திருமேனிக்குக் கீழே தாயார்களுடன் உத்ஸவர்களாகத் தரிசனம் தரும் நம்பெருமாள் (அழகிய மணவாளன்) மற்றும் தாயார் சன்னிதியில் தரிசனம் தரும் ஸ்ரீரங்க நாச்சியார் ஆகியோருக்குக் காலை, மாலை ஆகிய இரு வேளைகளிலும் புத்தம் புது மாலைகளை அணிவிப்பார்கள்.

ஸ்ரீரங்கத்தில் அம்மா மண்டபத்துக்கு அருகே பிரமாண்டமாக அமைந்துள்ள மதுரகவி திருநந்தவனத்தில் இருந்து தொடுத்து வரும் பூமாலைகள் மட்டுமே இந்த உத்ஸவர் விக்கிரகங்களுக்குத் தினமும் சார்த்தப்படும். இங்கிருந்து செல்லும் மாலைகள்தான் பெருமாளையும் பிராட்டியையும். பஞ்ச ஆயுத புருஷர்களுள் ஒருவரான ஸ்ரீசுதர்சன ஆழ்வாரையும் அலங்கரிக்கின்றன. (வருடா வருடம் கோடை காலத்தின் போது நடக்கும் பூச்சாற்று உத்ஸவத்தின்போது மட்டும் பக்தர்கள் தரும் மலர்மாலைகள் பெருமாளையும் தாயாரையும் அலங்கரிக்கும்). மற்ற பக்தர்களோ, அதிகாரிகளோ, முக்கிய பிரமுகர்களோ மாலைகளைக் கொண்டு கோயில் அர்ச்சகர்களிடம் சேர்ப்பித்தால். அவை இந்த உத்ஸவ விக்கிரகங்களின் திருமேனிக்குப் போகாது. திருவடியில்தான் சார்த்தப்படும். ஆச்சரியமாக இருக்கிறதல்லவா?

ஆம்! இந்த நந்தவனத்தில் மலருகின்ற பூக்கள் அனைத்தும் ஸ்ரீரங்கம் அரங்கனுக்கே உரியவை. இந்த பூக்களை வெளியே விலைக்கு விற்கக் கூடாது. ஸ்ரீரங்கம் விழாக் காலங்களில் பயன்படுத்துவதற்கு, இந்தப் பூக்கள் போதவில்லை என்றால் வெளியில் இருந்து வாங்கிக்கொள்ளலாம். மலர்மாலைகள் கட்டுவதற்குப் பயன்படுத்தியது போக, எஞ்சி இருக்கும் பூக்களை காவிரி ஆற்றில் கொட்டி விடவேண்டும் என்று மதுரகவி நந்தவனத்து ஆவணம் சொல்கிறது. ஆழ்வார்களின் சேவைக்கு இணையாக இந்தத் தொண்டு இன்று வரை மதிக்கப்பட்டு வருகிறது. ஸ்ரீரங்கம் பெருமாளுக்குப் பூக்கட்டும் இந்தப் பணிக்கு பிரம்மச்சாரிகள் மட்டுமே ஈடுபடுத்தப்படுவர் இது ஒரு சேவை. அதனால், இவர்களுக்கு சம்பளம் கிடையாது. தினமும் இரண்டு வேளை சாப்பாடு இவர்களுக்கு உண்டு. தவிர டிபன், காபி, டீ போன்ற எதையும் சாப்பிடக்கூடாது. இன்றைய தினம் வரை இறைவனின் சேவையாக சில பிரம்மச்சாரிகள் இதைத் தொடர்ந்து செய்து வருவது பாராட்ட வேண்டிய விஷயம்.

ஸ்ரீரங்கம் கோயில் இருக்கும் அதிகாரிகளும் பெருமாளுக்குக் கைங்கர்யம் செய்யும் அர்ச்சகர்களும் இந்த சேவையின் மதிப்பையும் அந்தஸ்தையும் உணர்ந்து மதுரகவி நந்தவன அன்பர்களைப் போற்றி வருகிறார்கள். இப்படி உயர்ந்த ஒரு சேவை ஸ்ரீரங்கம் ஸ்ரீரங்கநாதர் கோயில் இன்றைக்கும் நடந்து வருகிறதென்றால், அதற்குக் காரணமாக இருப்பவர் மதுரகவி சுவாமிகள் என்பவர். வாழ்நாள் முழுதும் பிரம்மச்சாரியாகவே இருந்து ஸ்ரீரங்கநாதருக்கு மாலைகளைத் தயார்செய்தல், ஸ்ரீரங்கம் தங்க விமானத்தைப் புதுப்பித்தல் என்று ஸ்ரீரங்கம் சம்பந்தப்பட்ட பணிகளையும், இன்ன பிற ஆன்மிகப் பணிகளையும் ஆற்றித் தன் வாழ்நாளைச் செலவழித்தார். இந்த மகானின் திருவரக (திருச்சமாதி) நந்தவனத்துக்கு எதிரிலேயே அமைந்துள்ளது. மலர்மாலைகளைத் தயார் செய்து ஸ்ரீரங்கம் கோயிலுக்கு அனுப்பும் இந்தக் கைங்கர்யப் பணி எப்படி மதுரகவி சுவாமிகளுக்கு வந்தது?

சுவாமிகளின் அவதாரத்தில் இருந்தே வருவோம். 1846-ஆம் வருடம் தைப்பூரத்தன்று ஸ்ரீரங்கம் வீரேஸ்வரத்தில் அரங்கப் பிள்ளை- ரங்கநாயகி அம்மாள் தம்பதிக்குப் புதல்வனாக அவதரித்தார் சுவாமிகள். வைணவத்தில் மிகுந்த ஈடுபாடு கொண்ட குடும்பம் என்பதாலும். ஸ்ரீரங்கம் அருகே அவதரித்தாலும், திருவரங்கத்தில் உறையும் ஸ்ரீரங்கநாதர் மீது அளவில்லா பிரியம் கொண்டிருந்தார். மதுரகவி சுவாமிகள். சுமார் ஒன்பது வயதான காலத்திலேயே, இந்த பக்தி அவருக்குள் ஊற்றெடுக்க ஆரம்பித்தது. தெருவில் ஸ்ரீரங்கநாதர் உலா வந்தால் போதும்…. 

அதில் இரண்டறக் கலந்து விடுவார் மதுரகவி. ஊர்வலத்தின் பின்னாலேயே பெருமாளுக்குத் துணையாக உடன் செல்வார். அவ்வப்போது பெருமாளையே வைத்த கண் வாங்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருப்பார். ஸ்ரீரங்கனின் கம்பீரமான அழகும் கண்களைக் கூசச் செய்யும் நவரத்தின ஆபரணங்களும், திருமேனியில் நறுமணம் வீசும் மலர் மாலைகளும் சிறுவனான மதுரகவியை ரொம்பவும் பரவசப்படுத்தின. கிட்டத்தட்ட பெருமாளுடன் பேசவும் கூடிய ஒரு பாக்கியத்தைப் பெற்றார் மதுரகவி. தலையில் துலங்கும் கம்பீரமான மகுடத்திலும் முன் நெற்றியில் பளிச்சிடும் கறுமையான கஸ்தூரிப் பொட்டும். அபயம் அருளும் வலது திருக்கரமும் கதையைத் தாங்கிப் பிடித்திருக்கும் இடது திருக்கரமும் கொண்டு அந்த மாலவன் ஸ்ரீரங்க வீதிகளில் வலம் வரும்போது பித்துப் பிடித்தாற்போல் அவனைப் பின்தொடர்ந்தே செல்வார் மதுரகவி. 

அது ஒரு வைகுண்ட ஏகாதசி காலம், கோயிலில் இருந்து புறப்பட்ட உத்ஸவர், வீதி உலா வரும்போது தன் தாயார் ரங்கநாயகியின் கைப்பிடித்து, ஸ்ரீரங்கத்தின் மன்னரான அந்தப் பெருமாளை வைத்த கண் வாங்காமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார் மதுரகவி. பெருமாளிடம் இருந்து நகர மனம் இல்லாமல் அப்படியே நின்று கொண்டிருந்தார். டேய்ய்…. வாடா…. கோயிலுக்குப் போய் முத்தங்கி சேவையில் பெருமாளை சேவிக்க வேண்டும். கூட்டம் நெக்கித் தள்ளிவிடும். வரிசையில் இடம் பிடிக்க வேண்டும். சீக்கிரம் வா என்று மகனின் கையைப் பற்றி இழுத்தார் ரங்கநாயகி. மதுரகவியின் கையைப் பற்றிக்கொண்டு கிட்டத்தட்டட சாலைகளில் பெருமாளின் உலாவுக்குப் பின்னே ஓட ஆரம்பித்தார் ரங்கநாயகி. முத்தங்கி சேவை முக்கியம் ஆயிற்றே! அது என்னவோ, தெரியிவில்லை… பெருமாள் கடந்து வந்த வெற்றுத் திருவீதிகளையே ஏக்கத்துடன் திரும்பித் திரும்பிப் பார்த்தார் மதுரகவி. என்ன தேடுகிறார் மதுரகவி? வெற்றுச் சாலைகளில் என்ன பொக்கிஷம் இருக்கும்? திடீரென மதுரகவியின் முகத்தில் கோடி சூரிய பிரகாசம். வெடுக்கென்று அன்னையின் கைப்பிடியில் இருந்து தன்னை விடுவித்துக்கொண்டார். நடந்து வந்த பாதையில் திரும்பி ஓடினார். சாலையில் கிடக்கும் அந்த ஒற்றை இருவாட்சிப் பூங்கொத்தைச் சட்டென்று குனிந்து எடுத்துத் தன் கண்களில் ஒற்றிக்கொண்டார். தலைமேல் வைத்துக்கொண்டார். ஆனந்தக் கூத்தாடினார். இது நடந்த வருடம் 1855.

பெருமாளுக்கு அணிவிக்கப்படும் மாலைகளின் மேல் மதுரகவிக்கு ஈடுபாடு வந்த இன்னொரு கதை… அன்றைய தினம் உத்ஸவர் புறப்பாட்டுக்காகப் பெருமாள் வெளியே மணல்வெளியில் அமர்ந்து அலங்காரம் தரித்துக் கொண்டிருந்தார். அப்போது ஸ்ரீரங்கன் உறையும் கருவறைக்குச் சென்றார் மதுரகவி. கருவறையில் அன்று கூட்டமே இல்லை. ஒரே ஒரு அர்ச்சகர் மட்டும் சன்னிதியில் இருந்து வருகின்ற பக்தர்களுக்கு சேவை செய்து கொண்டிருந்தார். ஓட்டமாக ஓடி வந்த மதுரகவி, அங்கே மூலவர் திருமேனியின் முன் நின்றார். அர்ச்சகர் பார்த்தார். அடேய் பையா…. நம்பெருமாளின் ஆபரண அழகையும் அவனுடைய புன்னகை சொரூபத்தையும். மணம் வீசும் திருமாலைகளின் திவ்ய திருக்கோலத்தையும் காண பக்தர்கள் மணல்வெளியில் திரளாகக் குவிந்திருக்கும்போது, நீ மட்டும் இங்கே ஏன் வந்தாய்? என்றார் அர்ச்சகர். ஸ்வாமி….. எனக்குப் பிரசாதம் வேண்டும்…… மதுரகவி. கல்கண்டு முந்திரியும்தானே… தாராளமாகத் தருகிறேன் கண்ணா என்று வெள்ளிக் கிண்ணத்தில் இருந்து அவற்றை எடுத்து மதுரகவிக்கு அர்ச்சகர் தர முற்படும்போது. அவன் முகத்தில் மலர்ச்சி இல்லை. அர்ச்சகர் வியந்தார். ஏனடா…. கல்கண்டும் முந்திரியும் உனக்குத் திருப்தி இல்லையோ? என்று கேட்டார். ஆம் என்பது போல் தலையை மேலும் கீழும் ஆட்டினார் மதுரகவி.

வேறென்ன வேண்டும்?- குழம்பிய நிலையில் கேட்டார் அர்ச்சகர். அதோ…. அதுதான் எனக்கு வேண்டும் – மதுரகவியின் விரல்கள் நீண்ட பக்கம், ஒரு மூலையில் நம்பெருமாளின் நிர்மால்யம் கிடந்தது. இவன் ஸ்ரீரங்கத்தானின் தீவிர பக்தன் போலும் என்பதைப் புரிந்துகொண்ட அர்ச்சகர். ஓ…. உனக்குப் பெருமாளின் பழைய மாலை வேண்டுமா? தந்தேன் என்றபடி வண்ண மலர்கள் கோத்துக் கட்டி இருந்த அந்த வாடிய மாலையை மதுரகவியிடம் எடுத்துத் தந்தார் அர்ச்சகர். தன் இரு கரங்களால், அதைப் பெறும்போது மதுரகவியின் முகத்தில் தென்பட்ட பரவசம் இருக்கிறதே… கோடி ரூபாயைக் கொட்டிக் கொடுத்தாலும், அந்த சந்தோஷம் இருக்காது. அப்படி ஒரு சிலிர்ப்பு, பரவசம், அந்த மாலையைத் தன் கைகளில் வைத்து அழகு பார்த்தார். கழுத்தில் போட்டுக்கொண்டு கர்வப்பட்டார். பிறகு, ஸ்வாமி… ஒரு கேள்வி கேட்கலாமா? என்றார் மதுரகவி.

கேள் மகனே…. கேள். இந்தச் சிறு வயதிலேயே இறையருள் பெற வேண்டும் என்று விரும்புகிறாயே…. உனக்கு இறை இன்பம் வழங்குவதில் எனக்குப் பெரும் மகிழ்ச்சி. பெருமாள் அணியும் இந்த மாலைகளை எல்லாம் தொடுத்துத் தருவது யார்?- மதுரகவி. இதோ…. இங்கிருந்து ஓரிரு காத தூரம் நடந்தாயானால். காவிரி வரும். அதன் கரையை ஒட்டி. வேங்கடாசல ராமானுஜதாஸர் திருநந்தவனம் இருக்கும். அங்கு வசித்து வரும் திருநந்தவனக் குடிகள் என்று அழைக்கப்படுகிற ஏகாங்கிகள்தான் இத்தகைய மாலைகளைத் தினமும் தொடுத்து, பெரும் சேவையாகப் பெருமாளுக்கு அனுப்பிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

ஏகாங்கி என்பவர் யார்? – மதுரகவி தன் சந்தேகத்தைக் கேட்டார்.

உன் அப்பனைப் போலும். என்னைப் போலும் அல்லாதவரே ஏகாங்கி அதாவது, கட்டை பிரம்மச்சாரி. திருமணம் கூடாது. சிந்தையை ஸ்ரீரங்கத்தானிடம் மட்டுமே வைக்கவேண்டும். தினமும் நந்தவனத்தில் பூப்பறிப்பது. பின் அதை மாலையாகத் தொடுப்பது. அவற்றைச் சேகரித்துக் கொண்டு இந்த கோயிலில் சேர்ப்பது – இவையே ஏகாங்கிகளின் வேலை. இறைவனின் அடியவர்கள் அவர்கள். – அர்ச்சகர் அவனுக்குப் புரிய வைத்தார். ஸ்வாமி….. நானும் ஏகாங்கி ஆக முடியுமா? – ஏக்கத்தோடு கேட்ட மதுரகவியை. இனம் புரியாமல் பார்த்து, நீயெல்லாம் இல்லறத்தில் வாழப் பிறந்தவன். உன் அப்பா-அம்மாவுக்கு இந்த விஷயம் தெரிந்தால். ஏதோ நான்தான் உன் மனதைக் கெடுத்துவிட்டதாகச் சொல்லிவிடுவார்கள். உடனே இங்கிருந்து புறப்படப்பா என்று மதுரகவியை விரட்டாத குறையாக அனுப்பி வைத்தார்.

பெருமாளுக்குப் பூக்கட்டும் பாக்கியமும் மதுரகவி சுவாமிகளுக்கு ஒரு தினம் வந்தது.

ஸ்ரீரங்கம் கோயிலில் பந்தம் பிடிப்போர். கட்டியம் கூறுவோர் போன்றோர் இருந்தனர். இவர்களை சாத்தாத வைணவர்கள் என்று அழைப்பர். அதாவது, உடலில் பூணூல் சாத்தி இருக்க மாட்டார்கள். இவர்கள் வசித்து வந்த வீதி சாத்தாத (சாத்தார) வீதி என்றே அழைக்கப்பட்டு வந்தது. பெருமாளுக்குப் பூமாலைகள் அனுப்பும் உரிமம். துவக்கத்தில் இவர்களிடம்தான் இருந்து வந்தது. பூச்சந்தை வைத்து இந்தத் தர்மப் பணிகளைச் செய்து வந்தார்கள். ஒரு கட்டத்தில் இவர்கள் நொடித்துப் போக…. இந்தக் கைங்கர்யம் நின்று போய்விடுவதாக இருந்தது. அந்த வேளையில்தான், மதுரகவி சுவாமிகள் ஐயாயிரம் ரூபாயைக் கொடுத்து, அவர்களிடம் இருந்து இந்த உரிமையை எழுதி வாங்கிக் கொண்டார்.

அதன் பின், மதுரகவி சுவாமிகளின் முழு உழைப்பால் உருவானதே இந்த நந்தவனம். மதுரகவி சுவாமிகளுக்குப் பதினேழு வயது இருக்கும்போது அவரது பெற்றோர். சுவாமிகளுக்குப் பெண் பார்க்கத் தொடங்கினர். தனக்குத் திருமணம் வேண்டாம் என்றும், பெருமாள் சேவையில் என்றென்றும் தான் திளைத்திருக்கப் போவதாகவும் சொல்லி, தன் திருமணத்துக்கு என்று பெற்றோர் சேர்த்து வைத்திருக்கும் தொகையான இருநூறு ரூபாயைப் பெற்றுக்கொண்டார். இந்தத் தொகைக்கு பத்து பவுனில் கடலைக்காய் மணி வாங்கித் தாயாருக்கு சார்த்தி அழகு பார்த்தார் மதுரகவி. பெற்றோரிடம் இருந்து தனக்கு வரவேண்டிய சொத்து கைக்கு வந்ததும். இந்த நந்தவனத்தில் விதம் விதமான பூச்செடிகளை வளர்த்தார். ஸ்ரீரங்கம் பெருமாளுக்கு உண்டான கைங்கர்யம் தடை இல்லாமல் நடைபெறத் துவங்கியது.

ஸ்ரீவானமாமலை ஜீயரிடம் பஞ்ச சம்ஸ்காரம் செய்து கொண்டார். ஸ்ரீபிள்ளை லோகாச்சார்யா சன்னிதி சாமி ஐயங்காரிடம் நாலாயிர திவ்யப் பிரபந்தம் போன்ற வைணவ நூல்களைக் கற்றறிந்தார். நந்தவனத்தை மேலும் விஸ்தரிக்கும்பொருட்டு சீனிவாச ராமானுஜதாசர். வேங்கடாஜல ராமானுஜதாசர் போன்ற அன்பர்களின் உதவியுடன் திருச்சி, சென்னை போன்ற நகரங்களுக்குச் சென்று பஷ்ப கைங்கர்யத்துக்கு மாத சந்தாவாக ஒரு தொகை வசூலித்தார். பெருமாள் அபிமானிகள் மற்றும் சில அன்பர்களின் உதவியோடு சோழமாதேவி கிராமத்தில் சில நிலங்களை வாங்கினார். நந்தவனத்தை அடுத்து சில தோட்டங்களையும் வாங்கி, புஷ்ப கைங்கர்யத்தை விரிவுபடுத்தினார். ஸ்ரீரங்கம் அம்மா மண்டபத்துக்கு அருகில் காணப்படும் இந்தத் திருநந்தவனமும் சுவாமிகளின் திருவரசும் தரிசிக்க வேண்டியவை.

மலர்த் தோட்டங்களுக்குள் செருப்பணிந்து செல்லக் கூடாது. மலர்களுக்கு விடுவதற்கென்றே இருக்கும். நீரில் வாய் கொப்பளிக்கக் கூடாது- இப்படிச் சில நிபந்தனைகளை இன்றளவும் காத்து வருகிறார்கள். மஞ்சள். சிவப்பு, வெள்ளை, பச்சை என அனைத்து நிறங்களிலும் இங்கே மலர்கள் மலர்கின்றன. துளசி, விருட்சி, சம்பங்கி, மாசிப்பச்சை, நந்தியாவட்டை, துளசி, பட்டு ரோஜா, மனோரஞ்சிதம், மகிழம்பூ குருக்கத்தி, பாதிரி என்று எண்ணற்ற பூ வகைகள். பட்டு ரோஜாவின் முள் அதிகம் இருக்காது. பெருமாளுக்கு சிரமம் இருக்கக் கூடாது. என்பதற்காக இந்தப் பட்டு ரோஜாவைப் பார்த்துப் பார்த்து வளர்க்கிறார்கள்.

தினமும் அதிகாலை வேளையில் சுமார் பத்து பிரம்மச்சாரிகள் மாலை கட்டும் இந்த மண்டபத்துக்கு வந்துவிடுகிறார்கள். அவர்களில் சிலர் பூக்குடலை எடுத்துச் சென்று பூப்பறித்து வருகிறார்கள். மளமளவெனப் பணிகள் முடிந்த பின் அரங்கனின சன்னிதிக்கு அவை செல்கின்றன. தினமும் சுமார் பதினாறு மாலைகள். இரு வேளைகளில் – அதாவது மொத்தம் முப்பத்திரண்டு மாலைகள் ஸ்ரீரங்கம் செல்கின்றன. இதெல்லாம் சாதாரண நாட்களில். விசேஷ நாட்களில். மதுரகவி நந்தவனத்தின் பங்கு ரொம்ப அதிகம். சித்திரை, தை, மாசி, பங்குனி ஆகிய நான்கு மாதங்களில் நடக்கும் திருவிழாக் காலங்களில் (மொத்தம் 44 நட்கள்) அலங்காரமான மாலைகள் செல்லும். தெப்ப உத்ஸவத்தின்போது திருநந்தவனக் குடிகள் தயாரிக்கும் தெப்ப மாலைகள், பிரமாண்டமானவை; பெருமளவில் பேசப்படுவை. தவிர ஆழ்வாராதிகளின் திருநட்சத்திரத்தன்றும் விசேஷ மாலைகள் செல்லும்.

மதுரகவி சுவாமிகளால் மேற்கொள்ளப்பட்ட ஊறுகாய் சேவையும் ஸ்ரீரங்கம் கோயிலில் நடந்து வருகிறது. பெருமாளுக்கு மதிய பிரசாதமாக (பெரிய வசரம் என்பர்) வெள்ளைச் சாதம், ரசம், கீரை, ஊறுகாய் போன்றவை நிவேதனம் செய்யப்படும். இதில் ஊறுகாய்க்காக பெருமாளுக்குத் தினமும் பத்து எலுமிச்சம்பழங்களும் தாயாருக்கு ஐந்து எலுமிச்சம் பழங்களும் நந்தவனத்தில் இருந்து கொடுக்கப்பட்டு வருகின்றன.

இந்த சேவைகள் மட்டுமல்ல…. ஜீரணமாகிப் போயிருந்த தன் தங்கக் கூரையையும் புதுப்பிக்க ஸ்ரீரங்கம் பெருமாள், மதுரகவியைத்தான் தேர்ந்தெடுத்தார். 1891-ல் ஸ்ரீரங்கம் கோயிலில் இருந்த அர்ச்சகர்கள், சுவாமி…… ஸ்ரீரங்கநாதனுடைய விமானங்களிலும் பத்மத்திலும் போட்டிருந்த பொன் தகடுகள் மிகவும் ஜீரணம் ஆகிவிட்டன. தாங்கள்தான் முயற்சி எடுத்து, இதைப் புதுப்பித்துத் தரவேண்டும் என்று கேட்டுக்கொண்டனர். முதலில் பயந்து போன சுவாமிகள். அதற்கெல்லாம் நான் ஆளில்லை. எனக்கு புஷ்ப கைங்கர்யம் மட்டும்தான் தெரியும். இதற்கெல்லாம் பணம் வசூல் பண்ண வேண்டும். அவ்வளவு பெரிய தொகை எல்லாம் என்னை நம்பி யார் கொடுப்பார்கள்? என்னால் ஆகாது என்று மறுத்துவிட்டார் மதுரகவி.

விடுவாரா அரங்கன்? அன்றிரவே மதுரகவியின் கனவில் தோன்றி ஏன் உன்னால் முடியாதா? கையில் காசு இல்லை என்றால், திருப்பணி செய்ய மறுத்துவிடுவாயோ? நீதான் ஆரம்பிக்க வேண்டும் இது என் பணி. என் பெயரால் பணியைத் துவங்கு தானாக முடியும் என்று சொல்லி, தன் திருக்கரத்தை மதுரகவியின் சிரசில் வைத்து ஆசி வழங்கி மறைந்தார். மறுநாள் தன் குருநாதரான குவளைக்குடி சிங்கம் ஐயங்காரைச் சந்தித்து விமானத் திருப்பணியையும், அரங்கன் கனவில் வந்த விஷயம் பற்றியும் சொன்னார். பெருமாளின் திருவுளப்படியே திருப்பணியைத் துவங்கு இதோ, முதல் உபயம் நான்தான் என்று சொல்லி, ஒரு பித்தளைக் குடத்தில் பத்து ரூபாயைப் போட்டுக் கொடுத்தார். ஐந்தே வருடங்களில் தேசம் முழுக்க அலைந்து எண்பதாயிரம் ரூபாய் திரட்டி, விமானத் திருப்பணிகள் நடந்து. 1903-ல் மிகப் பெரிய குடமுழுக்கும் நடந்தேறியது. அந்தக் காலத்தில் எண்பதாயிரம் ரூபாய் என்பது சாதாரணம் அல்ல என்பதை நினைத்துப் பார்க்கவேண்டும்.

இதற்கு அடுத்த ஆண்டு (1904) குரோதி வருடம் ஐப்பசி மாதம் நம்பெருமாள் ஊஞ்சல் உத்ஸவத்தின் ஏழாம் நாள்…. நந்தவன கோஷ்டிகளுக்குப் பிரசாதம் விநியோகிக்கப்பட்டன. மதுரகவி சுவாமிகளும் அதை ஏற்றுக்கொண்டார். அன்றைய தினம் இரவு சுமார் பதினொரு மணிக்கு ஆச்சார்யனின் திருவடியை அடைந்தார்.

மதுரகவி சுவாமிகளின் திருச்சன்னிதிக்கு மதுரை சூட்டுக்கோல் ராமலிங்க விலாசம் உட்பட எண்ணற்ற ஆன்மிக அன்பர்களும் பின்னர் வந்த காலத்தில் திருப்பணிகள் செய்துள்ளார்கள். காவிரிக் கரையை ஒட்டிக் காணப்படும். இந்த நந்தவனமும் திருவரசும் பக்தர்கள் அனைவரும் சென்று வணங்க வேண்டிய ஒன்று. ஸ்ரீரங்கம் கோயில் ஆண்டாள் சன்னதிக்கு அருகில் மதுரகவி சுவாமிகளைப் பற்றிய வரலாறு. ஒரு கல்வெட்டாக – அவரது சேவையின் சாட்சியாக இன்றைக்கும் இருக்கிறது.

மதுரகவி நந்தவன டிரஸ்ட் அன்பர்கள் நம்மிடம் சொன்னார்கள். மதுரகவி சுவாமிகள் சொல்லி இருந்தபடி அவரின் திருநந்தவனத்தையும் புஷ்ப கைங்கர்யப் பணிகளையும் இன்று வரை திறம்படச் செய்து வருகிறோம். பெருமாளின் திருவருளாலும், சுவாமிகளின் குருவருளாலும் நந்தவனப்பணிகள் இன்றைக்கும் நன்றாகவே நடந்து கொண்டிருக்கின்றன. இதைவிட வேறு என்ன பெருமை எங்களுக்கு?

உயர்ந்த சேவையை நடத்தி வரும் இந்த அன்பர்களை வாழ்த்துவதில் பெருமை கொள்வோம்!

தகவல் பலகை

தலம் : ஸ்ரீரங்கம்.

சிறப்பு : மதுரகவி சுவாமிகள் திருவரசு. திருநந்தவனம்.

எங்கே இருக்கிறது?: திருச்சி மாம்பழச் சாலையில் இருந்து அம்மா மண்டபம் செல்லும் சாலையில் இருக்கிறது. மதுரகவி சுவாமி திருவரசு மற்றும் திருநந்தவனம். திருச்சி மத்தியப் பேருந்து நிலையத்தில் இருந்து சுமார் 5 கி.மீ.! சத்திரம் பேருந்து நிலையத்தில் இருந்து சுமார் 2 கி.மீ. தொலைவு.

எப்படிப் போவது?: திருச்சி மத்தியப் பேருந்து நிலையம் மற்றும் சத்திரம் பேருந்து நிலையத்தில் இருந்து ஸ்ரீரங்கம் மார்க்கமாகச் செல்லும் அனைத்து நகரப் பேருந்துகளும் மாம்பழச் சாலை வழியாகச் செல்லும். இங்கே இறங்கிக்கொண்டால், அரை கி.மீ. தொலைவு நடை, ஆட்டோ வசதி உண்டு. ஸ்ரீரங்கத்தில் இருந்து வரும் பேருந்துகள் இந்த நந்தவனம் வழியாகச் செல்லும்.

தொடர்புக்கு: ஸ்ரீமான் மதுரகவி சுவாமிகள் நந்தவன டிரஸ்டி,
ஸ்ரீமான் மதுரகவி சுவாமிகள்,
நந்தவன பிரஸிடென்ட்,
போன்: 0431-2432328,

நன்றி: திருவடி சரணம்

Pawapuri – The dhaam where Lord Mahavira attained Nirvana


Pawapuri was at this place that Lord Mahavira, the twenty fourth Tirthankar attained “Nirvana” or eternal salvation from the cycle of death and birth in the year 527 BC.

Pawapuri (Hindi: पावापुरी, Urdu: پوا پوری‎) or Pava is a holy site for Jains located in the Nalanda district in the Bihar state of Eastern India. It is located about thirty-eight kilometers from Rajgir and 101 kilometers from Patna, the capital of Bihar.

Temple in the spot where Mahavir attained Nirvana

Temple in the spot where Mahavir attained Nirvana

It marks the spot where the mortal remains of the Lord Mahavira was cremated.

Pawapuri is situated in Bihar, India and its proximity to the capital city, Patna makes it approachable to pilgrims and tourists alike. It is situated on the Patna-Ranchi road and can be approached either from Nawadah or Bihar Sharif.

During ancient times about 2600 year ago, Pawapuri was the part of Magadha Kingdom and was called “Madyama Pawa” or “Apawapuri”, Ajatshatru, the son of King Shrenik who was one of the greatest disciples of Lord Mahavira was the King of Magadh during the lifetime of Mahavir. During the reign of Ajatshatru King Hastipal was the King of Pawapuri. When Lord Mahavira came to Pawapuri he stayed in King Hastipal’s “Rajikshala”.

Around 5th Century BCE, Mahavira, the last of the twenty-four Tirthankara achieved Moksha or Nirvana. He was cremated at Pawapuri, also known as Apapuri (the sinless town). There was a great rush to collect his ashes, with the result that so much soil was removed from the place of his cremation that a pond was created.’

There are five main temples in Pawapuri – the Jal Mandir,the Gaon Mandir,the Samosaran,the New Samosaran and another temple built by Bibi Mehetab Kumari. Apart from these temples there is a Digamber Mandir near Jal mandir.


Sonagiri – The dhaam which Jain Theerthankara Chandraprabha Created

Sonagiri (Hindi: सोनागिरी) about 60 km from Gwalior, has scores of Jain temples of 9th & 10th century on little hills. This sacred place is popular among devotees & ascetic saints to practice for self-discipline, austerity and to attain Nirvana since the time of Chandraprabha (the 8th Teerthankar), five & half crores of ascetic saints have achieved Moksha from here.
In Hindi, Sonagiri means a mountain (‘giri’) of gold (‘sona’).


Vasai – near Mumbai – The ancient Tirtha Sthala

History of Vasai

The history of Bassein dates back to Treta Yuga. Bassein (or Vasai or Oppire or Orparak or Shorparag or Shurparaka as it was called from time to time) was established by Bhagawan Parashuram. Bhagvan Parsuram established Vimaleshwar Mandir and Vimala Sarovara. He established the 64 yoginis in and around Vasai, since the yoginis were considered to be the devotees of His mother Goddess Renuka. He also established 108 Teertha Kundas or Pushkarinis in Vasai. This is quoted in the Holy Edict Skanda Purana and Padma Purana (Lotus Purana ).

Shamedis came as expert singers to Shurparak (Bassein) during the Buddha era 1500 BC from the remote areas of Orissa, then called as Utkala. During the Buddhist rule, their following of Vedic Dharma was loosened. At the advent of Adya Shankaracharya in Nirmal around 497 BC, the Buddhist Monks were defeated in the debates and returned to the Vedic Fold. Hinduism in the Samedis returned and they started strict following of the Vedic Dharma. They regarded Adi Sankara Jagadguru as their cardinal preacher. This is quoted in Holy Text Siva Leela Amrut.

Purna, the disciple of Gautama Buddha, belonged to “Vasai” i.e. earlier “Shoorparak”, and he preached in the Eastern India. Even after the advent of Sankaracharya, some Buddhists were left who used to criticize the Vedic Philosophy. Thus the King Jalauk of Kalinga took the then Jagat Guru Shankaracharya of Eastern India, i.e. H.H. Shankaracharya of Puri, to Shurparaga. He was 5th Shankaracharya of Puri named Swami Vidyaranya. His Holiness Swami Vidyaranya defeated remaining Buddhist Monks from Karla Caves, Mahad Caves, Kaneri Caves, and Shruparak and strongly revived the Vedic Dharma. Dur to old age and at the earnest prayers of the local Shamedis and Bhandaris Jagad Guru Shankaracharya Vidyaranya Swami of Puri Peetham took Mahasamadhi at the Nirmal Vimaleshwar Mandir in 404 BC on the dark 11th day of Kartik. Emperor Jalauk (son of Ashoka) built a big Samadhi Mandir according to the Orissa architecture.

Later during the Vijaya Yatra the grand disciple of Swami Vidyaranya, named Swami Padmanabha Tirtha, the 7th Jagadguru Sankara charya of Puri Govardhan Peetham arrived in Vasai during the “Vijaya Yatra” . His Holiness stayed here for some months and later attracted to this Holy Place decided to reside eternally at this place of his grand Guru.

Thus Swami Padmanadha Tirtha Shankaracharya, who was devotee of Lord Vallabha (thus He was also called Vallabha Swami) (i.e. Krishna achieved Mahasamadhi at Vasai in 373 BC on a hillock next to the Nirmal hillock. A temple devoted to Lord Krishna in front of His Samadhi by the then Kashmiri Brahmin community who used to reside in Nirmal, brought by Raja Jalauk, from the area around Shankaracharya Parbat, Sri Nagar (Jammu and Kashmir).

Later this place was visited by 38 th Shrimad Jagadguru Shankaracharya Swami Shivananda Saraswati of Puri Govardhan Peetham during the rule of the Satvahan Kings.

During the times of Raja Bhimdev of Puri, in order to solve the religious difference in between the Kshatriyas, the 106 th Jagadguru Shankaracharya Swami Sukhabodha Tirtha arrived in Vasai during the 13th century AD.

This Holy place was visited by Swami Vidyaranya, the 13th Shankaracharya of Sringeri Sharada Peetham in the 15th century. His samadhi is located at Hampi, Karnataka.

During 1543, Portuguese started their rule in Bassein and started destruction of various cultural places in Vasai. The temple of Padmanabha Swami which was located at the hillock place now called “Nirmal Naka” was destroyed. The Brahmins, Shamedis and Bhandaris who regarded Jagadguru Shankarachrya as their Holy Guru were sad at this ill act and they brought the stones of the samadhi of Padmanabha Swami and placed them in front left hand side of Vidyaranya Swami Samadhi Mandir. During this period, 200 religious places were destroyed by foreigners in Bassein. The atrocities of the Portuguese were on rise .At the request of the Citizens of Vasai Chimaji Appa Peshwa attacked Portuguese at Vasai and conquered Vasai in the 18th Century AD.

He requested the guidance of monk – Swami Vidya Shankara Bharati who was the 8th generation of the institution of Karvir- Sankeshwar (this is the institution established in the 16th century in Sankeshwar, Karnataka). He was the disciple of Jagadguru Shankaracharya.

At the guidance of Swami Vidya Shancara Bharati, Chimaji Appa renovated, in the Orissa Architecture, the Samadhi Mandir of Swami Vidyaranya and Swami Padmanabha Tirtha, the 5th and 7th Shankaracharya of Puri Peetham,.

This place due to atrocities of Portuguese rulers were devoid of Brahmins. Under the guidance of Swami Vidya Shankara Bharati, Chimaji Appa Peshwa, in consultations with Peshwa Bajirao, appointed 1 Konkanastha Chitpavan Brahmin, 1 Karhade Brahmin, 1 Devrukhe Brahmin and 4-5 Shukla Yajurvedi Gujrathi Brahmins in this region. Thus there were only 7-8 houses of Brahmins in whole Sopara region. Later Swami Vidya Shankara Bharathi went back to Sankeshwar and attained samadhi on the banks of River Hiranyakeshi.

In 1926, Swami Bharati Krishna Tirtha, the 143rd Jagadguru Shankaracharya of Puri Govardhan Peetham was received with warm welcome in a specially reserved train at Nala Sopara station.

The Jagadguru Swagat Samiti was presided by a well known Shamedi Shri Vaze. Jagadguru had the Holy bath in the Vimaleshwar Sarovar then had Darshan of the Shri Sureshwar Mandir, Shri Vimaleshwar Mandir, and the two Samadhis of the previous Shankaracharyas viz. Swami Vidyaranya and Swami Padanabha Tirtha of the Puri Govardhan Peetham. This time Jagadguru addressed a large gathering of Shamedis. A big Yajnya was organized to commemorate this event. Again the same Puri Shankaracharya Swami Bharati Krishna Teerth visited Shurparak in the 1950s. This time also there were huge gatherings which were hosted by Swami Nityananda of Ganeshpuri. This time also Shamedis extended great efforts in organizing the event.

Ishwarpuri (Sandipani Samadhi)

Ishwapuri Ashram is located at Chandip Village situated on Shirshad Vajreshwari Raod, Spacial about this is you can find samadhi of Guru Sandipani ( Guru of Krishna, Balram and Sudama), A shiv Temple is also located at this place, some basic facility is available for this mountainous nature.
Tungareshwar Mountain
Tungareshwar Mountain
Way to Ishwarpuri

Way to Ishwarpuri

samadhi sthaan of rishi sandipaani
samadhi sthaan of rishi sandipaani
samadhi of Rishi Sandipani
samadhi of Rishi Sandipani
words in his samadhi shrine
samadhi sthaan of rishi sandipaani – words in his samadhi shrine
shiva temple ishwarpuri
shiva temple ishwarpuri
shiva temple ishwarpuri

shiva temple ishwarpuri


Also courtesy: wikipedia

Banganga – Walkeshwar – Jeeva Samadhi and Swayambhu Lingam in Mumbai


This is the swayambhu lingam at the highest point in Mumbai, Walkeshwar.


Legend has it that Hindu god, Ram paused at that spot on his way from Ayodhya to Lanka in pursuit of the demon king, Ravana who had kidnapped his wife, Sita. Then Lord Rama was advised to worship Shiv linga and he is said to have constructed the original linga of sand, after getting tired of waiting for his brother, Lakshman to bring an idol. The name is etymologically derived from the Sanskrit word for an idol made of sand — Valuka Iswar, an Avatar of Shiva.
As the story progresses, later when Ram was thirsty, as there was no fresh water readily available (only sea water), he shot an arrow and brought Ganges over here. Hence Bana (arrow in Sanskrit) Ganges. The water that feeds the tank stems from an underground spring at that spot, despite its proximity to the sea.


The temple and the attached fresh water Banganga Tank were built in 1127 AD by Lakshman Prabhu, a Gaud Saraswat Brahmin minister in the court of Silhara dynasty Kings who ruled Thane, and the islands of Mumbai during 810 to 1240 AD. The temple was destroyed by the Portuguese during their reign over Mumbai (Portuguese Bom Bahia) in the 16th century. It was rebuilt due to the generosity of Mumbai businessman and philanthropist, Rama Kamath, another Gaud Saraswat Brahmin (known in British records as ‘Kamati’) in 1715. The main temple has been substantially reconstructed and many smaller temples have come up around the Banganga Tank. By 1860, the temple started attracting greater crowds and 10 to 20 other temples had come up around it and 50 dharamshalas.

Even today the temple itself and much of the property in the complex belongs to the Gaud Saraswat Brahmin Temple Trust.
The temple is generally busy every month only during the full moon, and at Amavasya (new moon).

Jeeva Samadhi

Walkeshwar also has the jeeva samadhi of Madhavendra Tirtha of the Madhva lineage, in Kashi Math.

He entered samadhi live around 300 years ago.

Madhavendra Tirtha Swami

Madhavendra Tirtha Swami

Cemetary at Banganga

the Dashnami Goswami Akhada, or the Banganga Goswami cemetery, as it is more popularly known. This is no ordinary cemetery where all and sundry are cremated (as is the case with all Hindu deaths), but this is a special area reserved for those who have taken the vows of Sanyas (renunciation) – Sanyasis as we know them. Of course, the more popular Sanyasis are those who are the pontiffs of the various mutts in India, but there are others who have lived the life of normal householders, but have taken the path of renunciation later in life. There are innumerous samadhis of sannyasins in this cemetary, but the main place in the heart of the cemetary is the Jeeva Samadhi(live tomb) of the founder of this cemetary.

Noted samadhis of recent saints include Nisargadatta Maharaj, Ranjit Maharaj amongst many others.

Jeeva Samadhi



Swaminatha Swami Adhishtanam at Ilayanaar Velur

Ilaysanaar velur near Kanchipuram hosts the famous and ancient Subramaniya swamigal temple. In it is also the adhistanam (Jeeva Samadhi) of Swaminatha Swami.

Praying to a saint in Jeeva Samadhi and meditating near his shrine, you can feel his powerful presence.

Paithan – The ancient seat of wisdom in Maharashtra


formerly Pratiṣṭhāna, is a city and a municipal council in Aurangabad district, Maharashtra, India. It was the capital of the Satavahana dynasty, which ruled from the second century BCE to the second century CE. It is one of the few inland towns mentioned in the famous first-century Greek book, the Periplus of the Erythraean Sea.

Paithan is located 56 kilometres (35 mi) south of present-day Aurangabad on the Godavari River. Mungi Village, Paithan was the birthplace of Nimbarka, the founder of the Nimbarka Sampradaya tradition of Vaishnavism. Paithan was also the home of the great Marathi saint Eknath; people flock yearly to his shirne during the time of the Paithan yatra, also known as the Nath Shashti. The town is mostly famous today for its saris — the Paithani beautiful silk saris that sport intricately embroidered gold or silver borders. It is also a famous Digambar Jain atishay kshetra. A beautiful Black coloured Sand Idol of 20th Jain Tirthankar, Bhagwan Munisuvratnath is installed in temple here. It is believed that all wishes are fulfilled by praying here. Jnaneshwar Udyan is a famous garden developed on the lines of Brindavan Gardens, Mysore . The city is home to many noted personalities like Shankarrao Chavan, Yogiraj maharaj Gosavi, Balasaheb Patil.


Paithan Jain Tirth

Paithan is a Digambar Jain Atishay kshetra (Pilgrimage place of miracle). Paithan has a Chaturth Kalin (thousands of years old) sand idol of Bhagwan Munisuvrat Nath. The idol is of the time period when stone idols were not made, and hence one can estimate its antiquity. It is believed that Ram, Lakshman and Sita used to worship this idol. The idol is miraculous, and one who visits the temple with pure intent and full devotion gets his or her wishes fulfilled.


Saint Jaganade Maharaj Temple

Shri Santaji Jagnade (1624–1688) was one of fourteen cymbal players employed by Shri Tukaram Maharaja, a prominent Marathi Saint. Jagnade recorded several of Tukaram’s Abhangs. He belonged to the Teli caste of oil producers[3] and is the only Saint from that caste. Jagnade was born and brought up in Sadumbare in the Maval tehsil in the Pune District.

He was a Varkari, a vaishnav devotee of Lord Vitthala, who is supreme Lord Krishna Himself appearing as the King of Dwaraka. The address of his temple in Paithan is santaji chawk teli dharmshala Paithan. The founders of this temple are Mr. Kedarnath Dadarao Sarje and Mr. Pralhadseth Sidlambe.


Jayakwadi Dam

A major dam named the “Jayakwadi Dam” is located near Paithan, and is known for attracting a wide variety of resident and migratory birds. This is the world’s first dam made from soil. It has 27 gates. On 9 August 2006, Paithan experienced its worst flood in known history when the dam floodgates were opened because of heavy rainfall in the region. Photography at this dam is banned and driving your vehicle up to the dam is not permitted.


Pratishthanapura was capital of First Satavahana king from where it grew into Empire covering almost half of present India.The Satavahana known as “Trisamudratoyapitvahana”. Later, under the name Pishtapuram, it was taken by the Chalukya ruler Pulakesi II who commissioned the recording of the event in a poem as “reducing Pishtapuram to pishta (flour)”.

Pratishthanapura or present day Paithan is said to be the capital of Mulaka desh. Aurangabad, Nashik, Jalna, Vashim are parts of Mulaka. Mulukanadu follows the usual conjoint formulation of similar communities: the word Naadu means country in all the south Indian languages; this is suffixed to the country whence the community hails, being in this case “Muluka”. Thus, Muluka+Naadu=Mulukanadu, “people of the Muluka land.” Muluka or Mulaka is identified and it is also known as Moolaka or Moolaka desha along with Ashmaka.

As per legends Pratishthana was built by King Ila. Ila, who was the king of Bahlika, strayed into Shiva’s forest during his hunting trip and was cursed to become a woman by Shiva. By praying Shiva’s consort Parvati, Il[1] a managed to stay as man and woman alternatively every month. He would not remember events of one stage in the other. When he was a woman, he married Budha (Mercury, one of the nine planets the ‘Navagrahas’) through whom he had a son (Pururavas). Budha helped Ila to attain his former self by pleasing Shiva through ‘Ashwamedha Yagna’ (Horse sacrifice). After leaving Budha, Ila left Bahlika and established the city Pratishthana from where he ruled for long. After him, Pururavas became the king of Pratishthana. (Source: Valmiki Ramayana, Uttara Khanda, Sarga 90).

In ancient times it was called Pratishthanpura and it has seen many ups and downs in its long and chequered history. Because of its long and continued existence it was the seat of a number of dynasties and dynastic rules. It was credited to be the capital of the ancient Janpadas like Asmaka. Thus Paithan gained the epithet as “Supratisthana “ not only for its political importance as the capital city during the long rule of the Satavahanas and of great consequence till the Yadavas, but also for its affluence and of highly advanced civilization. Its importance has also been vouchsafed in the writings of the foreign travelers and geographers. As a great commercial centre, it was very well linked with the other important towns of ancient India and the western world. Its exports had earned great reputation in the western markets and had achieved international renown. Its quality textiles such as the Paithani had no parallel in the contemporary world. The Roman parliament was rather forced to put a ban on such types of luxurious imports to save the nation form extravagance. So its contributions in the field of trade and commerce are equally noteworthy and as important as in the fields of politics and religion.

Archaeologically, Paithan’s importance need not be over-emphasised. The environs of Paithan have given evidence of pre-historic and proto-historic antiquities. Whereas, in the historical period archaeological data from the Satavahans to the Yadavas has been recorded. Even now a number of antiquities of different periods are abundantly available on the surface of the mounds at Paithan. Thus we come across an amazing variety of beads, terracotta. Bangles and coins of the Satavahana period. Some of the punch-marked coins predate the Satavahans and the foreign coins confirm its close contacts with the western world. Paithan, with its varied and variegated politico-economic and religio-social activities greatly contributed to the growth of a highly enriched cultural milieu and perhaps no other city in Maharashtra could possibly compare itself favorably with Paithan. Apart from the thriving of the three major religious sects such as Buddhism, Jainism and Vedic religion at Paithan ever since it became the capital city of the Satavahanas, all the religious movements during the medieval period have centered round this historic city.

Paithan the ancient city of Pratishthan, is beautifully situated on the left bank of the river Godavari. Since the second millennium B.C. The dawn of the Goda Valley Civilisation it has played a vital role in shaping the culture of the region and has been a sacred place for the Hindus, the Buddhists and the Jains.

From ancient times Paithan was important emporium of trade and commerce with links connecting it to marts in India and in Europe. It developed its own religion and educational institutions and in the field of art, drew the attention of the Muslim invaders, who overran the city and whose culture left its imprint upon the life and manners of the people of Paithan. During the seventeenth century, the Marathas, recognizing the value of Paithan as a centre of religious and economic importance, strove hard to keep it under control. They felt a special affinity towards this ancient city and many Maratha rulers made it a point to stop at Paithan while on their way to other places. In 1679, for instance, Chhartrapati Shivaji halted at Paithan while proceeding to Jalna . During his stay he issued acharter appointing Kawale – a leading priest of Paithan – as a royal priest. This arrangement made by Shivaji for a local priest to perform the family rituals is understandable in view of the fact that Paithan was regarded as moksha-tirtha – a pilgrimage centre from where the soul could be liberated forever from a shackled existence. Shivajis son and successors honored this charter for a long time. The Peshwas, the administrators of the Maratha rulers, also kept close connections with Paithan city. Peshwa Balaji Bajirao in 1761, married into the Wakhare family – moneylender of Paithan and his successors . Peshwas Madhavrao and Narayanrao, maintained the close association. Peshwa Madhavrao, judging from his letters, was particularly impressed by the textiles of Paithan.

Main Places

  • Sant Eknath Samadhi Mandir
  • sant Eknath Maharaj House
  • Sant Dnyaneshwar garden, Paithan
  • Jayakwadi dam bird sanctuary: home for migratory birds from Siberia
  • Aapegaon :The Birth Place Of Sant Dnyaneshvar Maharaj (mauli)
  • Tirth khamb
  • Historically important Palthi Nagari
  • Tomb of sant Eknath
  • 12 Jyotirlinga temples in Paithan
  • Naag Ghat
  • Maulana Sahab dargah ( Tomb of Famous Muslin Saint

Courtesy: wikipedia

Kabisthalam – Thathuvaraya Yogi Jeeva Samadhi Temple


The history of this temple is no-where recorded in any forms like stone culverts, papers, books etc. I am told by my father and my father told by my grand father and my grand father told by my great grand father and so on. This tradition of passing the story to their descendants is called as “Karna Parambarai” (in Tamil). Now I am happy to share this story with you all.


Kabisthalam Village – Papanasam Taluk – Thanjavur District – Tamil Nadu – India
Situated between Cauvery River in the North and Kollidam River (Coleroon in English) in the south

Subramaniyar, Valli, Theivanai,
Bairavar, Manickavasagar, Somas Kandar
Dakshana Moorhty, Lingothbavar (Thiruvannamalai), Navgraha, Nandi

Earlier Consecrations:


Around 250 years ago, a group of yogis (Siddhars in Tamil) were passing by Kabisthalam on their pilgrimage. One of the yogis in that group, named Thathuvaraya Swamigal, noticed a Shiva Lingam lying in an open field without any proper maintenance. On seeing the beauty and elegance of the lingam, something struck his mind that he is destined to build a temple for Lord Shiva on that place. He understood that it is his purpose of life in this world. He decided and he stayed in Kabisthalam. He did not pursue his travel from thereon.

Challenges in building:

Show stopper. He was not belonging to any descents of a King’s lineage (as temples were built only by kings in olden days) and also he was not having any money. As you all know, in those days, pilgrims are those who had given up every materialistic thing in life including money. With his own will power and with His power, he started building the temple.

The mystery is that he paid off the worker’s wages daily without any debt. No one knew where he had got the money from.

Located in the lush greenery of Cauvery delta, the nearest mountain to get stones for the construction is 75 km away. 75 is a mammoth number with no proper means of transportation in those days. With all these hurdles, he managed to get the stones by bullock carts and by other feasible means and he successfully built the temple. He also bought some lands for the temple which can be leased to the local farmers so that a constant income is flowing in for doing poojas and also for maintenance.
Temple’s Features:

Built on the rules of Aahama Vithi (Rules for building temple)
Facing East
One water tank in front of the temple, one well inside at the centre of the temple for doing Abhishekam (Bathing Ceremonies), one well at the back of the temple. This is one unique feature. Not many temples are built like this.
Jeeva Samadhi:

With his life’s mission getting accomplished by God’s will, Thathuvaraya Swamigal stayed in Kabisthalam even after that and he did not leave. He said he will attain Jeeva Samadhi on this day and on this time. For administrative purposes, he handed over the temple to our family. He requested with the villagers to bury him at a particular place and not inside the temple. His Samadhi is now called as “ Samadhi Temple ”

This is the full history of our family temple. om namasivaya !


ravichandran kumbakonam


Translate »
Skip to toolbar